playground4architecture

Homeless in Athens: Occupy

2012-02-08T09:25:00.001-08:00

Δημοτική Αγορά Κυψέλης

2012-01-15T08:00:00.001-08:00

Περιμένοντας τα σχέδια "αξιοποίησης" του Δήμου Αθηναίων

Διπλάρειος Σχολή στην Πλατεία Θεάτρου: Μονόδρομος, από μέσα προς τα έξω

2011-12-12T13:12:00.000-08:00

Σπασμένα εκμαγεία από το εργαστήριο Καραμανώλη

Μιχάλης Κατζουράκης: Ελλάδα

Όχι άλλο σώσιμο

2011-11-04T06:15:00.000-07:00

Στην Αριστοφάνους, λίγο πάνω απ' την πλατεία Ηρώων στου Ψυρρή

UIA2011 Tokyo. The 24th World Congress of Architecture (25/9-1/10/2011)

2011-10-18T07:40:00.001-07:00

Τokyo Forum (1996), του Rafael Viñoly

10th ecobuild2011 "practicing Charter for Global Environment and Construction".

Χρήση της βιομάζας για καθαρισμό νερού. Από τη SONY.

Ανακύκλωση παλιών cd για τη δημιουργία αναβαθμισμένου πλαστικού. SoRPlas από τη SONY.

Tο Durban (Nότια Αφρική) θα φιλοξενήσει το UIA2014

H Νότια Κορέα διεκδίκησε -μαζί με το Μεξικό και τη Σιγκαπούρη- και κέρδισε τη φιλοξενία του UIA2017.

Εγκατάσταση με προκατασκευασμένα στοιχεία στην plaza του Forum.

Καντίνες στην plaza του Forum.

Και μια low-tec πρόταση πράσινης όψης από τον Jun Shimada (Light, the Wind and the Climate that are our Theme) για την εξωτική Okinawa. Από την υπαίθρια έκθεση "10.000 αρχιτέκτονες" απ' όλο τον κόσμο στην plaza του Forum.

"Πρωτόγονες" κατασκευές από ξύλο με χρήση ελάχιστων μέσων.

Απολογισμός του συνεδρίου.

Από το φωτογραφικό ρεπορτάζ στο κλείσιμο του συνεδρίου: απολύμανση από τη ραδιενέργεια.

O Τadao Ando υπογράφει βιβλία μετά τη διάλεξή του.

Κουτιά για συγκέντρωση χρημάτων για τα θύματα του τσουνάμι μετά την προτροπή του Ando για υιοθεσία ορφανών παιδιών.

Η αφίσα της έκθεσης για τον "Μεταβολισμό, την Πόλη του Μέλλοντος", στο Μουσείο Μόρι στο Ροπόνγκι.

Genki! For Japan: Archi-neering Design Exhibition2011: Uniting and Evolution of Technology and Architectural Design.

UIA2011 Tokyo: a preview

2011-09-14T03:54:00.000-07:00

UIA2011 Tokyo

2011-09-09T05:07:00.000-07:00

The 24th World Congress of Architecture (25/9-1/10/2011)

Καλοκαίρι στο κέντρο

2011-07-26T03:49:00.000-07:00

Στην Κολοκοτρώνη

Επιθέσεις στην Αισχύλου

2011-07-04T00:48:00.000-07:00

Μια δεκαριά αυτοσχέδιες βόμβες έριξαν άγνωστοι χθες το βράδυ ( λίγο πριν τη 01.00/03-07-2011) στην οδό Αισχύλου, στο κέντρο της Αθήνας, τρομοκρατώντας περίοικους και περαστικούς, βάζοντας φωτιά σε τρία μηχανάκια και δυο κάδους ανακύκλωσης.

Κατά την επίθεση, προκλήθηκαν επίσης φθορές σε όλα τα σταθμευμένα αυτοκίνητα.

Οι δράστες (σύμφωνα με πληροφορίες περισσότεροι από 30) επέβαιναν σε δίκυκλα

Παρά τις επανειλημμένες κλήσεις περιοίκων και περαστικών στην Άμεση Δράση, η Αστυνομία δεν εμφανίστηκε, παρά μόνο μετά από μια ώρα.
Τελικά, η Αστυνομία εκτέλεσε πλημμελώς τα καθήκοντά της, αρνούμενη να αποκλείσει τον χώρο του συμβάντος, η Αντιτρομοκρατική αδιαφόρησε εντελώς, και η Πυροσβεστική έκανε τα απολύτως τυπικά.
Μετά από επίμονες υποδείξεις των κατοίκων και καταστηματαρχών, συλλέχθηκαν στοιχεία και υπολείμματα των εκρηκτικών μηχανισμών (γκαζάκια-φωτοβολίδες-καπνογόνα-υδροχλωρικό οξύ κ.α.).

Σημειώνεται ότι είναι η δεύτερη επίθεση στο ίδιο σημείο, μέσα στην ίδια εβδομάδα (στις 02.00/28-06-2011, τέσσερις αυτοσχέδιοι εκρηκτικοί μηχανισμοί εξερράγησαν στο δρόμο. Το πόρισμα της προανάκρισης παραμένει εκκρεμές).

Standing our ground

2011-06-30T03:46:00.000-07:00

Αθήνα, Σύνταγμα 28 & 29/6/2011

Δράση Γέφυρες-Αισχύλου

2011-05-29T13:23:00.001-07:00

Συναντηθήκαμε! Κάτοικοι, εργαζόμενοι, νομάδες, έλληνες και μετανάστες. Δεν προλάβαμε να τραβήξουμε video γιατί είμασταν απασχολημένοι να το ζούμε.

Στο Σύνταγμα

2011-05-27T04:46:00.000-07:00

Σκούπα στην Αισχύλου

2011-05-19T02:30:00.000-07:00

Για το κέντρο της Αθήνας

2011-05-18T04:07:00.000-07:00

Ποιά «κρίση» στο κέντρο της Αθήνας; Κριτικός λόγος και διεκδικήσεις για μία δίκαιη πόλη. Συνάντηση στο αίθριο του ΕΜΠ, 16/5/2011

H εαρινή σύναξη των πολεοδόμων

2011-05-06T12:31:00.000-07:00

Ημερίδα: Αστικές Αναπλάσεις, 5/5/2011, στο Κεντρικό Κατάστημα της Τράπεζας της Ελλάδος. Συμμετείχαν: ΥΠΕΚΑ, ΕΜΠ, ΑΠΘ, ΚΔΕΟΔ, ΕΕΔιΠοΧ και ΕAΧΑ Α.Ε. Σε έκτακτη εμφάνιση οι atenistas.

Δράση Δεν Πληρώνω στο Σύνταγμα

2011-04-10T02:48:00.001-07:00

από τη χτεσινή συγκέντρωση στο μετρό του Συντάγματος

and the poster wars:

Κώδικες Ανυπακοής & Δυσλειτουργικότητας

2011-03-22T08:57:00.000-07:00

του Βρετανού καλλιτέχνη Martin Rieser και μίας διεπιστημονικής ομάδας φοιτητών, ερευνητών και καλλιτεχνών. Στο ΕΜΣΤ, Media Lounge, 5/3/2011 - 25/3/2011

Μετά τον μεγάλο σεισμό και το τσουνάμι: το ραδιενεργό νέφος

2011-03-16T08:22:00.001-07:00

O (shinto) ναός Ishihama στη Hashiba, ανατολικά του Τόκιο. Στο βάθος δεξαμενή αποθήκευσης φυσικού αερίου.

Δράση Αισχύλου

2011-02-28T01:55:00.001-08:00

Κάποιες προτάσεις για τον δρόμο μας μετά τη συζήτηση των κατοίκων της Αισχύλου:

•Kαθιέρωση συνάντησης ομάδας ανά 15ήμερο στο γραφείο PG4A
•Σύναψη σχέσεων με ιδιοκτήτες μαγαζιών μεταναστών (ψιλικά, μίνι-μάρκετ, εστιατόρια, internet cafe) και ενημέρωσή/βολιδοσκόπησή τους για τις προσεχείς δράσεις
•Συνεννόηση με Δήμο για άνοιγμα των WC της Πλατείας Ηρώων και πιθανότητα διαχείρισής τους από μετανάστες που θα πληρώνονται από τα γύρω μαγαζιά, κατοίκους, εργαζόμενους
•Συνεννόηση με μαγαζί ισογείου μας για αποκομιδή χαρτιού και δυνατότητα να την αναλάβουν μετανάστες
•Σχεδιασμός κονκάρδας, αφίσας, banner, ενημερωτικού υλικού κλπ
•Οργάνωση πολυπολιτισμικού πάρτυ στον δρόμο με ζωντανή μουσική, μαγειρέματα, προβολές, που θα διαφημιστεί και υπερτοπικά σε ραδιοσταθμούς, free-press, Διαδίκτυο. Στόχος είναι να καθιερωθεί σε μηνιαία τουλάχιστον βάση με διαφορετικό «πρόγραμμα» κάθε φορά: χορό, μουσική, κα, που θα δέχεται συμμετοχές κι από τις δυο κοινότητες
•Επαφή με συλλογικότητες μεταναστών, πρεσβείες κλπ για τη μελλοντική συνεργασία μας μαζί τους με σκοπό τη συμμετοχή σε δικές τους γιορτές, festival, όπως το Durga Puja, κάθε φθινόπωρο
•Αναζήτηση ιδιοκτητών εγκαταλειμμένων νεοκλασικών και μη κτιρίων στον δρόμο μας και στην υπόλοιπη περιοχή με σκοπό την πίεση να χαρακτηριστούν επικίνδυνα από την Πολεοδομία ώστε να ενεργοποιηθεί η διάταξη που προβλέπει την ανάληψή τους από τον Δήμο
•Συλλογή ιστορικών στοιχείων του δρόμου και της περιοχής και χρήση τους σε διαδραστικό χάρτη
•Συνεργασία με την ευρύτερη δράση Ψυρρή και συμμετοχή μας σε κινήσεις τους: συλλογή υπογραφών, επανάχρηση θεάτρου ΕΜΠΡΟΣ, κλπ

The Shard, London

2011-02-21T02:48:00.001-08:00

Περισσότερα στο greekarchitects.gr

Kίνημα ''Δεν Πληρώνω''

2011-02-15T12:19:00.001-08:00

Συνέλευση συλλογικοτήτων στον Δήμο Ν. Σμύρνης

Tρόμος πάνω απ' τον δρόμο

2011-02-09T12:18:00.000-08:00

Στο Θησείο

Και η φωτεινή πλευρά

Unheimlich(*) Austerity

2011-02-03T13:39:00.000-08:00

Plain Space: John Pawson @ London Design Museum (<30/1)

zoom σε μια από τις μακέτες του γνωστότερου έργου: της Μονής Novy Dvur του Κιστερκιανού Τάγματος στην Τσεχία (1999-2004)

(*) uncanny, unhomey (in german)

Against All Odds Project

2011-01-19T11:10:00.000-08:00

Jilly Traganou, The New School for Design, Parsons Univ., NYC.
Ethics/Aesthetics. Conference, Athens School of Fine Arts, 19-20/1/2011

and their sponsors

Aπό τα κατεχόμενα του Άγριου Παντελεήμονα

2011-01-15T12:23:00.001-08:00

Η συναυλία για τους μετανάστες που δεν έγινε.

Από το αναρχικό μπλόκο

Αυτοί που δεν μπόρεσαν να πάνε στις εκπτώσεις πάνε στη Λαϊκή

Οι μετανάστες κάνουν τη δική τους συναυλία στην Ομόνοια

Το ΜΜΑ στον Άγιο Παντελεήμονα

2010-12-14T00:17:00.000-08:00

μαζί με τους κατοίκους, τους «αγανακτισμένους κατοίκους», τους υποκινητές τους, τα ΜΑΤ, τους επισκέπτες και τον Νταλάρα. Tην Κυριακή 12/12 στις 18:00

Aστικά Φαντάσματα

2010-12-07T06:46:00.000-08:00

Αθέατες όψεις μιας συσκοτισμένης μητρόπολης (στο taf)
Διοργάνωση: ομάδα Κέντρο-Απόκεντρο
Eπιμέλεια: Θανάσης Μουτσόπουλος
Εγκαίνια: Παρασκευή 3 Δεκεμβρίου στις 20:00
Διάρκεια: έως 13 Δεκεμβρίου 2010

latest

Στον Ασύρματο

2010-11-25T05:33:00.001-08:00

Δενδροφύτευση και λαϊκό γλέντι στον Ασύρματο

Aνάπλαση Πλατείας Θεάτρου-οδού Μενάνδρου

2010-11-01T05:21:00.000-07:00

Η πρόταση δημοσιεύεται συνοπτικά στο konteiner 011 (Nοέμβριος 2010, Βλέμμα_Πόλη, σ. 28). Υποβλήθηκε στον διαγωνισμό που προκήρυξε η ΕΑΧΑ τον Ιούλιο του 2010 από τους: Φωτεινή Γεωργακοπούλου-Στέλιο Μινωτάκη, αρχιτέκτονες, και τον Κωνσταντίνο Βορδοναράκη, 3D designer.

Τα τελευταία χρόνια η Πλατεία Θεάτρου αποτελεί το Σημείο Μηδέν της Αθήνας καθώς παρουσιάζει σε υπερθετικό βαθμό τη συμπτωματολογία της υποβάθμισης του παραδοσιακού κέντρου σε συνδυασμό με την άναρχη ανάδυση του νέου πολυπολιτισμικού προσώπου της (μητρό)πόλης.

Concept
in english
Η πρότασή αποσκοπεί στην αντιστροφή της τάσης διάλυσης που επικρατεί στην ευρύτερη περιοχή με την εφαρμογή τριών (3) φάσεων, ξεκινώντας από την εισαγωγή νέων χρήσεων, συνεχίζοντας με την ανάκτηση του δημόσιου χώρου και τη δημιουργία συνδέσεων/κυκλοφοριών, και καταλήγοντας σε ενδεικτικές μετατροπές υπαρχόντων κελυφών. Στην πρόταση λαμβάνεται υπόψη η δυσμενής συγκυρία της οικονομικής κρίσης που καθιστά ακόμα πιο επιτακτική τη λήψη αποφάσεων με κριτήρια εξοικονόμησης ενέργειας και επανάχρησης όσο γίνεται μεγαλύτερου μέρους από το υπάρχον κτιριακό αποθεματικό. Ωστόσο, επειδή το κτιριακό αποθεματικό δεν υφίσταται παρά μόνον ως κέλυφος ανθρωπίνων ζωών, η φιλοσοφία που υπαγορεύει τις συνθετικές αρχές της πρότασης εστιάζει εμφατικά στην διατήρηση και ενσωμάτωση των εκούσιων και ακούσιων κατοίκων της περιοχής με σκοπό να αποφευχθεί με κάθε τρόπο ο «εξευγενισμός» (gentrification) που καραδοκεί σε ανάλογες επεμβάσεις ακόμα και κάτω από τις καλύτερες προθέσεις. Η πρόταση αποσκοπεί στην ενσωμάτωση του πληθυσμού με την ενεργή συμμετοχή του στην αναβάθμιση που επιχειρείται με μέσο την έως και μόνιμη απασχόλησή του σε πεδία αυτοδιαχειριζόμενων δραστηριοτήτων (π.χ. αστικές καλλιέργειες, μικρές επιχειρήσεις πώλησης βιολογικών προϊόντων αστικών καλλιεργειών κ.α.) που παρουσιάζονται αναλυτικά παρακάτω και αντλούν έμπνευση από παρόμοιες κινήσεις / δράσεις πολιτών (*). Μόνο με τέτοιες δράσεις ήπιας ανάπτυξης και ανάκτησης της αστικής μικροκλίμακας μπορεί να επιτευχθεί η αντιστροφή του κλίματος παρακμής και παραβατικότητας που επικρατεί σήμερα, και όχι με μέτρα καταστολής που συχνά διαφημίζονται σαν εύκολη και κυρίως γρήγορη «λύση».

Στη Φάση Ι γίνεται επανάχρηση του κτιρίου της Διπλαρείου Σχολής σε σύνδεση με το κτίριο της Στοάς Εμπορίου και το γειτονικό του στη γωνία με τη Μενάνδρου με προτεινόμενη χρήση τους ως φοιτητικής εστίας/διεθνούς νεανικού ξενώνα (youth hostel). Παράλληλα προτείνεται η μερική μετατροπή τριών ενδεικτικά εμπορικών κτιρίων στο απέναντι μέτωπο σε κατοικίες για νέες οικογένειες.

Η Φάση ΙΙ ανακτά/παράγει πολύτιμο δημόσιο χώρο μέσω:
-της πεζοδρόμησης της Πλατείας Θεάτρου με τους παρακείμενους δρόμους με παράλληλη εισαγωγή αστικού εξοπλισμού (καθιστικά, πράσινο, φωτισμός)
-της αναδιαμόρφωσης της Πλατείας Βαρβακείου Αγοράς μέσω της μετατροπής της σε χώρο αυτοδιαχειριζόμενων πειραματικών εναλλακτικών καλλιεργειών (κηπευτικά, ιχθυοκαλλιέργειες, τεχνητοί βιότοποι), επεκτείνοντας την δυναμικά σε κεκλιμένο επίπεδο πάνω από τον υπάρχοντα διατηρητέο αστικό ιστό με στόχο την δημιουργία μιας αλληλοεξαρτώμενης χωρικής οντότητας σε συνεχή «διάλογο» με την διαμορφωμένη αγορά (bazaar) της οδού Μενάνδρου η οποία διατηρείται και ενισχύεται μέσω της τροφοδότησης και διάθεσης των τοπικών (Ο km) εναλλακτικών προϊόντων. Συνδετήρια στάση μεταξύ των δύο χωρικών ροών της Πλατείας της Βαρβακείου Αγοράς και του bazaar της οδού Μενάνδρου αποτελεί η Πλατεία Θεάτρου η οποία συνδέεται και με υπέργειο άξονα (ράμπα) που ουσιαστικά πολλαπλασιάζει και ενισχύει τις δραστηριότητες της μεταφέροντάς τις και σε δεύτερο επίπεδο στα παρακείμενα κτίρια. Η ιδιαίτερη αυτή επιλογή μπορεί να επιλύσει ουσιαστικά και την έως σήμερα αμήχανη είσοδο του υπόγειου parking ανασυντάσσοντας τον αστικό ιστό στην συγκεκριμένη θέση έναντι των δύο γωνιακών νεοκλασικών της οδού Σωκράτους με την δημιουργία δύο νέων κτιρίων, με χρήση υπηρεσιών για την υπερκείμενη πλατεία, σε διαλεκτική σχέση με τα διατηρητέα νεοκλασικά
-της επέκτασης της Πλατείας Θέατρου στο ισόγειο του κτιρίου του Ι.Κ.Α. επί της Πλατείας Θεάτρου,
-της δημιουργίας υπερυψωμένου παιδότοπου πάνω από το δώμα του μονώροφου κτιρίου του πρώην αρχιτεκτονικού γραφείου ΚLMF σε σύνδεση με τις παρακείμενες προτεινόμενες κατοικίες για νέες οικογένειες
-της δημιουργίας χώρων συνάντησης γειτονιάς και καλλιεργειών στη γωνία Μενάνδρου και Σοοφοκλέους καθώς και στις γωνίες Μενάνδρου και Ζήνωνος όπου σήμερα στεγάζονται εμπορικές χρήσεις σε ισόγειες κατασκευές σε κακή κατάσταση
-της δημιουργίας χώρων συνάντησης στα δυο υπαίθρια parking περί τον κόμβο Μενάνδρου-Πειραιώς

Στη Φάση ΙΙΙ επεκτείνεται η επανάχρηση υπαρχόντων κελυφών:
-το διατηρητέο σε επαφή με τον ανακτημένο δημόσιο χώρο στο πρώην parking μεταξύ Μενάνδρου και Πειραιώς γίνεται το κέντρο των αυτοδιαχειριζόμενων δραστηριοτήτων στους χώρους συνάντησης/καλλιεργειών
-το ημιτελές πολυώροφο κτίριο σε επαφή με το πρώην parking επί της οδού Πειραιώς μετατρέπεται σε μονάδα αστικής πολυεπίπεδης καλλιέργειας
-ενδεικτικά το κτίριο γραφείων πίσω από τα διατηρητέα των οδών Θεάτρου και Σωκράτους μπορεί να αποκτήσει εμπορική δραστηριότητα στο σημείο επαφής του με τον υπέργειο άξονα κυκλοφορίας που συνδέει τις Πλατείες Θεάτρου και Βαρβακείου Αγοράς

Εξοπλισμός-Υλικά
Για την πλακόστρωση της Πλατείας Θεάτρου προτείνονται οικολογικοί κυβόλιθοι και πέτρα. Πέτρινα είναι και τα υπαίθρια καθιστικά της Πλατείας ενώ ο υπέργειος άξονας κυκλοφορίας αποτελείται από μια μεταλλική κατασκευή με δάπεδο από συνθετικό deck όπως και τα συστήματα ραμπών που χρησιμοποιούνται για την προσέγγιση και συντήρηση των κάθετων κήπων. Όσον αφορά στις όψεις των κτιρίων με προτεινόμενη χρήση κατοικίας, αυτές ενοποιούνται με μεταλλικό σύστημα ηλιοπροστασίας που περιλαμβάνει κινητά πετάσματα από ειδικά θερμομονωτικά πολυκαρβονικά στοιχεία. Τέλος η σύνδεση του κτιρίου της Διπλαρείου Σχολής και του Μεγάρου Σαμούρκα επιτυγχάνεται με την κατασκευή μεταλλικού φορέα επενδυμένου με πολυκαρβονικά διαφώτιστα στοιχεία πλήρωσης.

Αναλυτικά:
Η θέση της Πλατείας Θεάτρου την καθιστά πολεοδομικό «κόμβο» μεταξύ της καθιερωμένης Βαρβακείου Αγοράς, της αναδυόμενης πολυπολιτισμικής αγοράς που αναπτύσσεται στα μέτωπα της οδού Μενάνδρου στο τμήμα της πριν την Πειραιώς, και της Πλατείας Ψυρρή, εμβληματικής πλέον ως κέντρο αναψυχής με έντονο νεανικό χαρακτήρα. Ένα αρχικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει η Πλατεία Θεάτρου είναι πως με δυσκολία γίνεται αντιληπτή ως... Πλατεία. Παρότι το κτήριο της Διπλαρείου Σχολής ειδικά μετά την αποκατάστασή του έχει ανακτήσει το βάρος του ως τοπόσημο, ασφυκτιά ακόμη αποδυναμωμένο κατά το μισό, ανάμεσα στο συνοθύλευμα από κτήρια διαφόρων αρχιτεκτονικών περιόδων με ασαφή πλέον εμπορική χρήση που δεν του επιτρέπουν να λειτουργήσει σαν σημείο αναφοράς. Στην πρόταση το κτίριο της Διπλαρείου συνδέεται τόσο με την Πλατεία της Βαρβακείου μέσω υπερυψωμένου άξονα κυκλοφορίας όσο και με το μέτωπο των δυο κτιρίων: εκείνο της Στοάς Εμπορίου και το γειτονικό του στη γωνία με τη Μενάνδρου. Η οδός Μενάνδρου στο τμήμα της πριν την Πειραιώς, παρά τη γήρανση του συχνά ενδιαφέροντος κτιριακού αποθεματικού, έχει αποκτήσει έναν συμπαγή πολυπολιτισμικό χαρακτήρα με τα ισόγεια καταστήματα στα μέτωπά της να σφύζουν από ζωή που πρέπει να διατηρηθεί και συσχετιστεί καλύτερα με τη Βαρβάκειο αγορά. Το πέρασμα της Πειραιώς σηματοδοτεί μια αλλαγή στον ενιαίο χαρακτήρα του δρόμου που καταλήγει στη Μάρνη εν μέσω συχνών «διακοπών»: ύπαρξη εγκαταλειμμένων οικοδομών, χάσματα του μετώπου με μορφή αναγκαστικά υπαίθριου parking, παρουσία δημοσίων κτηρίων, αφετηρίες λεωφορείων, διάσχιση της Αγ. Κωνσταντίνου, κλπ. Η ίδια η διάσχιση της Πειραιώς από τους πεζούς απαιτεί ειδικές δεξιότητες οπότε ειδικά γι’ αυτό το σημείο προτείνεται η υιοθέτηση του ιαπωνικού διαγώνιου μοντέλου που εφαρμόστηκε στο Oxford Circus στο Λονδίνο τo 2009. Ο καθοριστικός άξονας της οδού Θεάτρου-Βαρβακείου Αγοράς είναι σήμερα αποδυναμωμένος καθώς διακόπτεται από την αποτυχημένη πλατεία που δημιουργήθηκε πάνω από το υπόγειο parking της Βαρβακείου. Η πρότασή μας κυριολεκτικά «απογειώνει» την επιφάνεια της πλατείας της Βαρβακείου προτείνοντας «πράσινες» δραστηριότητες που παρουσιάζονται αναλυτικά παρακάτω.

Η Πλατεία Θεάτρου θα αποκτήσει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της μόνον όταν δημιουργηθούν ευνοϊκές συνθήκες «ζωής» στα οικοδομικά τετράγωνα που την περιγράφουν αρχίζοντας από την επανάχρηση του κτιρίου της Διπλαρείου Σχολής. Το κτίριο αυτό που στέγαζε παλιότερα και την Πολεοδομία Αθηνών μαζί με το εξαιρετικού ενδιαφέροντος κτίριο της Στοάς Eμπορίου και το διπλανό του στη γωνία με την οδό Μενάνδρου, προσφέρονται για χρήση ως φοιτητική εστία-ξενώνα ελλήνων και ξένων φοιτητών ανταλλαγής, και διδακτικού προσωπικού, εγχώριου ή επισκεπτών. Κάτι τέτοιο θα ήταν η φυσική εξέλιξη της «πύκνωσης» που έχει δημιουργηθεί τα τελευταία χρόνια κατά μήκος της Μιαούλη, συνδετήριας οδού του σταθμού μετρό Μοναστηράκι με την Πλατεία Ψυρρή, γεμάτης με φοιτητικά στέκια. Τα συγκεκριμένα κτίρια προσφέρονται για μια τέτοια μετατροπή καθώς το ευνοεί η μορφολογία τους και μια τέτοια εξέλιξη θα είναι καθοριστική για την σηματοδότηση της Πλατείας και του ευρύτερου περιβάλλοντός της καθώς το πιο δυναμικό κομμάτι του πληθυσμού θα επηρεάσει και θα επηρεαστεί από το μελλοντικό πρόσωπο της πόλης. Παράλληλα για επιλεγμένα κτήρια εμπορικού χαρακτήρα προτείνεται η μερική μετατροπή τους σε μικρά διαμερίσματα που θα απευθύνονται σε νέες οικογένειες. Προτείνεται επίσης η μετατροπή του γωνιακού πολυώροφου κτηρίου που σήμερα στεγάζει υπηρεσίες του Ι.Κ.Α. ώστε να απελευθερωθεί χώρος στο εσωτερικό του και να δημιουργηθεί ένα κεντρικό σημείο συνάντησης στο ισόγειο (κερκίδες/αμφιθέατρο). Με αυτόν τον τρόπο θα αυξηθεί ο ζωτικός χώρος της Πλατείας και θα τονιστεί ο δημόσιος χαρακτήρας της αποκτώντας ουσιαστική βαρύτητα πέρα από εξωραϊσμούς που περιορίζονται στην απλή εισαγωγή αστικού εξοπλισμού.

Όσον αφορά την οδό Μενάνδρου, ο πολυπολιτισμικός χαρακτήρας του τμήματος της οδού πριν την Πειραιώς αλλά και στο τμήμα της που θα διαμορφώσει το μέτωπο της νέας Πλατείας Μινωτή, συνηγορούν στην ενίσχυση της χρήσης κατοικίας για τις οικογένειες των μεταναστών που αναπτύσσουν εμπορική και συνεπώς σταθεροποιητική δραστηριότητα στην περιοχή. Στο υπόλοιπο τμήμα της οδού είναι επιθυμητό να διατηρηθούν οι μεικτές χρήσεις και να επιδοτηθούν χώροι γραφείων για νέους ελεύθερους επαγγελματίες ώστε το δυναμικότερο κομμάτι των φοιτητών να έχει τη δυνατότητα να παραμένει στην περιοχή και μετά το τέλος των σπουδών του.

Η βιοκλιματική προσέγγιση της πρότασης αφορά:
-τη διαμόρφωση πράσινων δωμάτων και πιο συγκεκριμένα τη δημιουργία «κήπων γειτονιάς» (community gardens) ακόμα και σε «τυφλές» όψεις πολυώροφων κτιρίων. Ένα σύστημα από ράμπες/ σκάλες επιτρέπει την προσέγγιση και συντήρηση του πρασίνου. Iδανικά μετά την αναδιαμόρφωση της Πλατείας Βαρβακείου ο χώρος, σε άμεση επαφή με την Αγορά, θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για πρότυπες βιολογικές καλλιέργειες / ιχθυοκαλλιέργειες κάτω από την εποπτεία φοιτητών της Γεωπονικής Σχολής. Ειδικά για την στέγη του κτιρίου της Διπλαρείου Σχολής προτείνεται η τοποθέτηση φωτοβολταϊκών πανέλων στο νοτιοδυτικό τμήμα της σε συνδυασμό με τα υπάρχοντα κεραμίδια
-τη δημιουργία μικρών μονάδων βιοκαλλιέργειας σε κλίμακα οικοδομικού τετραγώνου ακόμα και στις πλάγιες όψεις των κτιρίων
-τη μετατροπή των δυο υπαίθριων χώρων parking (στον κόμβο Μενάνδρου-Πειραιώς) σε αστικό πράσινο με τον αντίστοιχο εξοπλισμό
-τη χρησιμοποίηση φιλικών προς το περιβάλλον υλικών κατά προτίμηση εγχώριων ώστε να ελαττωθεί όσο γίνεται περισσότερο το «κόστος» μεταφοράς για τις διαμορφώσεις και την κατασκευή του αστικού εξοπλισμού. Σε όλα τα προαναφερόμενα πεδία δραστηριότητας υπάρχει δυνατότητα να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας που θα αφορούν άμεσα τους κατοίκους της περιοχής.

Οι κύριες προτεινόμενες χρήσεις για την Πλατεία Θεάτρου και την οδό Μενάνδρου αναφέρονται διεξοδικά παραπάνω. Επιπρόσθετα μπορούν να προταθούν χρήσεις για τον ανακτημένο δημόσιο χώρο (χώροι συνάντησης) που θα τονίζουν τον συμμετοχικό χαρακτήρα της επέμβασης όπως:
-αυτοσχέδια ethnic «μαγειρέματα» (cook-offs) με πρώτες ύλες από τους κήπους της γειτονιάς και ανοιχτή συμμετοχή
-συλλογικά παιχνίδια, πχ επιτραπέζιο ποδόσφαιρο, σκάκι, ping-pong, όπως έγινε πρόσφατα στην Πλατεία Εξαρχείων μετά την παρέμβαση των κατοίκων
-πολιτιστικές δραστηριότητες: μουσική, χορός, θέατρο δρόμου, αφήγηση παραμυθιού
-διεξαγωγή εποχικών φεστιβάλ/πανηγυριών, πχ το Durga Puja των Ινδουϊστών που γιορτάζεται το φθινόπωρο και μέχρι σήμερα στεγάζεται σε νοικιασμένα μαγαζιά της περιοχής.

Όσον αφορά την δημιουργία νέας Πλατείας Μινωτή στο οικοδομικό τετράγωνο που περικλείεται από τις οδούς Μενάνδρου και Ξούθου και που πιθανότατα θα αποτελέσει αντικείμενο διαγωνισμού, να επισημανθεί πως καλό θα ήταν στις σχεδιαστικές προδιαγραφές του να ληφθεί υπόψη η παρουσία μετώπου επί της Μενάνδρου αγοράς που παρουσιάζει χαρακτηριστικά ανάλογα με την αγορά στο τμήμα της οδού πίσω από τη Διπλάρειο Σχολή, καθώς και η ανάγκη πεζοδρόμησης της οδού Ξούθου.

Κλείνοντας να σημειωθεί η ύπαρξη τουλάχιστον πέντε (5) χώρων λατρείας που ανήκουν σε παραλλαγές του χριστιανικού δόγματος στην περιοχή, κάτι που οδηγεί για άλλη μια φορά στο συμπέρασμα πως εκτός από επιτακτική είναι και λογική η δημιουργία μουσουλμανικού τεμένους στον χώρο του κέντρου. Μια τέτοια θέση αποτελεί η γωνία Σαπφούς και Κορίνης στην προέκταση της οδού Θεάτρου πίσω από τη Διπλάρειο Σχολή, καθώς υπάρχει ελεύθερος χώρος που βρίσκεται σε άμεση επαφή με την αναδυόμενη αγορά.

(*) O Ιταλός αρχιτέκτονας Aldo Cibic και η ομάδα του παρουσίασαν το project τους :«Rethinking Happiness» στη Biennale 2010 στη Βενετία, με κεντρικό άξονα την Αγροτική Αστικότητα (Rural Urbanism)(http://www.rethinkinghappiness.info/)

Reclaim Public Space in downtown Athens, Greece. Summary
During the last five years Plateia Theatrou has evolved to the Point Zero of Athens. Located at a vintage site it has been established as a stage for all that goes with the disintegration of the downtown along with the lawless emergence of the new multicultural face of the metropolis.
Our proposal aims at the reversal of disintegration through the implementation of a three (3)-phase programme:
I. New uses are introduced (i.e. housing for young families)
II. Public space is reclaimed and new connections are established
III. Existing housing reserves are transformed
Given the current adverse concurrence of the economy crisis it becomes even more imperative to design and propose taking into account energy and recycling standards. And yet, since housing reserves are simply the "shells" of human lives, our proposal stresses the need to preserve into place both voluntary and involuntary residents in order to avoid “gentrification” by any means. We aim at integrating the current residents by actively engaging them in the forthcoming area upgrade through employment in various self-managing activities such as urban farming, small-scale fair-trade commerce etc, already addressed(*) Only through such actions of mild development and reclamation of the urban micro-scale it will be possible to reverse the rampant lawlessness that prevails in the area and not through suppression measures, often promoted as the "final solution".

Phase I We propose the reuse of the available part of the building of Diplareios and the connection to the building adjacent to Samourka Mansion in order to house a students’ dormitory/youth hostel. Οn the opposite front of the Plateia we propose the partial transformation of three (3) pilot-high rise office buildings into housing for young families.
Phase II We reclaim/generate precious public space through:
•the pedestrianization of Plateia Theatrou and its respective streets, also the introduction of street furniture (benches, green bed, LED lighting)
•the remodeling of the Plateia Varvakeiou through conversion to self-managed experimental organic farming space (garden produce, fish-farming, bioshelters). Furthermore, Plateia Varvakeiou is extended over the listed buildings of Socratous Street, forming a new interactive connection to the established bazaar of Menandrou Street. This bazaar may be supplied by and sell “0 km” produce making a much bigger impact. Standing at a pivotal point between these two space flows Plateia Theatrou is connected to Plateia Varvakeiou through an elevated ramp which doubles/transfers its activities to the adjacent buildings as well. In this way the so-far problematic entrance to the underground parking of Plateia Varvakeiou is re-integrated to the urban tissue. Accordingly two new buildings-cum-pylons are created at “the feet” of the transformed Plateia Varvakeiou which house various related facilities and “respond” to the opposite neoclassical buildings of Socratous street.
• the extension of Plateia Theatrou to the ground-floor of the corner hi-rise building that houses I.K.A.
• the creation of an elevated play-ground on the terrace of the former KLMF architectural office building in relation to the adjacent new housing for young families
• the creation of neighborhood meeting spaces, also community farming lots at the corners of Menandrou & Sofokleous/Zinonos streets, where at present are situated poorly maintained and possibly dangerous one floor buildings. Also the reclamation of the two open-air parking lots near Peiraios and Menandrou crossing. for the same and their coversion respectively to, and urban rest area
Phase III We propose the re-use of the existing building reserves:
•the listed neoclassical building in the grounds of the formerly open-air parking lot of Peiraios street becomes the centre for the coordination of the self-managed green spaces at the neighborhood
•the "skeleton" high rise building next to the former open-air parking lot at Peiraios and Menandrou crossing is turned into a multi-storied unit of urban farming
•last, the office building next to the IKA building may converse its first floor at the point of contact with the elevated ramp connecting Plateia Theatrou and Plateia Varvakeiou into recreation facilities

Street furniture-Materials
Addressing the pedestrianization of Plateia Theatrou porous stone blocks and stone slabs are recommended. Concerning the benches and sitting places of Plateia these are made of stone as well. The elevated ramp has a metal frame structure along with a stainless wire mesh railing and is paved by composite decking, same as the ramp system catering to the vertical gardens of the neighborhood. Regarding the façades of the office buildings that are conversed to housing, a “second skin” is suggested. Its metal frame serves as a unifying structure accepting movable sun-shade polycarbonate sheets. Last, for the connection passage from Diplareios building a metal frame is also used covered by semi-transparent polycarbonate sheets.

(*)The Italian architect Aldo Cibic and his team presented their project: «Rethinking Happiness» at Biennale 2010 in Venice, focusing on Rural Urbanism (http://www.rethinkinghappiness.info/)

Στην κρίση

2010-10-26T09:14:00.000-07:00

Στο τραμ, στην στάση Πλατεία Νέας Σμύρνης

"Νέα" επαγγέλματα

2010-10-22T05:02:00.001-07:00

...και "παλιά".

Στου Ψυρή, με την κρίση

Durga Puja 10

2010-10-19T03:56:00.001-07:00

Να θάψουμε τους νεκρούς

2010-09-17T15:33:00.000-07:00

Δ. Αληθεινός, Συμβάντα 2010, Αθηνάς & Αρμοδίου, Βαρβάκειος Αγορά. Δράση του MIRfestival με τον ήλιο να βαράει κατακέφαλα. Ερωτήσεις που ακούστηκαν. Γυναίκα θεατής σε έναν από αυτούς που φοράνε τα t-shirts με τον τίτλο της δράσης:
Q. Τι περίπου θα γίνει;
Α. Α, εγώ δεν ξέρω, είμαι το μοντέλο που θα θάψουνε στο χώμα.
Q. Kαι γιατί δεν πάτε πιο μέσα στην Πλατεία Θεάτρου που θα είχε και περισσότερο νόημα;
Α. Εκεί μπορεί να είναι επικίνδυνα...

Καλοστεκούμενος παππούς στον καλλιτέχνη:
Q. Τι είναι αυτό;
A. Προς το παρόν τίποτα.
Q. Kαι τι ψάχνετε εδώ; Βρήκατε κάτι;
Α. Θα δείξει.

Περαστική με βαριά προφορά σε γυναίκα θεατή:
Q. Τι κάνουν εδώ;
Α. Μια δράση για το φεστιβάλ MIR. (Kι επειδή η γυναίκα που τελικά είναι από τη Βουλγαρία, δε φαίνεται να κατάλαβε:) This is a happening, an event, you understand?
A. Only Jesus saves (...)

Περαστικός στον περιπτερά που αδιαφορεί καθισμένος στη σκιά έξω απ' το περίπτερο ακριβώς δίπλα στη δράση και κάτω από τα Κρητικά Νέα, τον Στόχο και τον Ορθόδοξο Τύπο μαζί:
Q. Tι γίνεται εδώ;
Α. Ξέρω 'γω...Ταινία γυρίζουν.

Άλλος ένας λευκοντυμένος και στην τρίχα περαστικός στον καλλιτέχνη που μόλις τέλειωσε τον συντονισμό και σκουπίζει τον ιδρώτα του:
Q. Ποιο είναι το νόημα;
Α. Αυτό δεν θα το πω εγώ...Εσείς τι νομίζετε;
Q. Εγώ θέλω τη γνώμη του καλλιτέχνη. Τι σημασία έχει τι νομίζω εγώ;
Α. Θα το βρείτε εσείς. Δε βλέπετε τι γίνεται εδώ;

Ο ίδιος περαστικός δοκιμάζει χωρίς επιτυχία την ίδια ερώτηση και στην κοπέλα που μοιράζει τα φυλλάδια του MIR.

Στο μεταξύ στη σκιά λίγο πιο πάνω στην πλατεία...

Θέες του καλοκαιριού

2010-09-02T02:03:00.000-07:00

To εκκλησάκι του Πικιώνη (1965) στο νησάκι Τσουγκριάς έξω απ' τη Σκιάθο, (ναι, αυτό το Παπαδιαμάντειο). Η φωτό είναι του Γ. Α.

Aνώνυμο container υποδύεται το WC ατενίζοντας τον Κορινθιακό.

Καλοκαίρι στου Ψυρή

2010-07-07T03:04:00.000-07:00

Το ασβέστωμα

Μπροστά στη ράμπα αναπήρων στο πεζοδρόμιο

Ποδηλατοδρομία

2010-06-27T01:50:00.000-07:00

Στην Αγίας Φωτεινής στη Ν. Σμύρνη, Παρασκευή μετά τα μεσάνυχτα.

Piraeus Tower 2010-changing the face: the PG4A proposal

2010-06-24T04:25:00.001-07:00

Τα μέλη της κριτικής και οργανωτικής επιτροπής του διαγωνισμού, το GreekArchitects.gr και η DuPont εγκαινιάζουν την έκθεση του διεθνούς αρχιτεκτονικού διαγωνισμού «ΠΥΡΓΟΣ ΠΕΙΡΑΙΑ 2010 - Αλλάζοντας την (πρόσ)ΟΨΗ» στις 24 Ιουνίου, ημέρα Πέμπτη και ώρα 19:30 στον πολυχώρο Αθηναΐς. (Καστοριάς 34-36, Βοτανικός, Αθήνα, Τηλ : 210 3480000)

Την ίδια ημέρα θα ανακοινωθούν τα αποτελέσματα του διαγωνισμού και παράλληλα θα πραγματοποιηθούν ομιλίες από τα μέλη της οργανωτικής και κριτικής επιτροπής του διαγωνισμού. Στην έκθεση, που θα διαρκέσει έως και τις 27 Ιουνίου, θα παρουσιαστούν οι 380 αρχιτεκτονικές προτάσεις που υπέβαλλαν 950 μελετητές από 44 χώρες.

MAIN CONCEPT
«Green» Cargo(es) dropping

The proposed idea of the Cargo as the main element transforming Piraeus Tower in a landmark fitting for Piraeus Port works in both levels, low and high.

At 3rd floor marks the upward extension of the existing moving stairs at both 1st and 2nd floors which now start from the ground floor, and serves as shelter, precisely a “green” parallelepiped in the way of a “green wall”. It connects well with the adjacent market and makes the express way to the terrace café.

On top, a three-side cargo wraps an observatory deck and fulfills its role as a landmark well seen from the port and beyond. Sensationally hung on the corner of the south-west façade of the Tower it makes half of the added elements that signal the remodeling of its top floors, the other one being a three floor high golf practice construction.

The aforementioned golf practice along with a projecting swimming pool complement the amenities of a hotel proposed from 16th to 19th floors.
Framing the whole building by a elevated walk both a fast elevator in the main façade as well as an emergency staircase in the back are linked on a north-south axis which repeats as a canopy at the terrace café level acting as a plaza waiting to connect sometime in the future with a pedestrian walk starting from the port level.

From the 18th way down to 4th floor the existing offices are sustained with changes in both their elevations and layouts. In principal the side facing west gets deep recessions –sometimes two-storey high-, and the side facing east is treated with planted platforms projected through a “green curtain”. With the exception of the north façade which is covered with wind turbine heads the rest of the openings are covered with sun shade screens in the way of post-it puzzles, leaving random parts of the concrete frame exposed in memory of the Tower’s 30-year disuse.

Διαμαντής Αϊδίνης: Pupo per odde

2010-06-04T07:29:00.000-07:00

Affectionate Modernism. Στη γκαλερί Ζουμπουλάκη εως 5/6

Castle House, Λονδίνο (σταθμός Elephant and Castle), 2010

2010-05-20T09:27:00.000-07:00

Oι Hamilton Associates Architects Ltd υπογράφουν τον σχεδιασμό του πρώτου ουρανοξύστη κατοικιών που ενσωματώνει ανεμογεννήτριες από την αρχή της δημιουργίας του και βρίσκεται πολύ κοντά στην ολοκλήρωσή του από την Brookfield Europe. Πρόκειται για κτήριο 42 ορόφων που φτάνει σε ύψος τα 148 μ. και περιλαμβάνει 408 διαμερίσματα και εμπορικές δραστηριότητες στο ισόγειο.

Το κτήριο δεσπόζει εν μέσω πολύ χαμηλότερων και παλιότερων κτηρίων της προς το παρόν υποβαθμισμένης περιοχής του Νότιου Λονδίνου. Η απόληξή του διαμορφώνεται από τρεις αιολικές τουρμπίνες των 19 KW που θα εκμεταλλευτούν ανέμους των 50 km/h. Kάθε τουρμπίνα έχει διάμετρο 9 μ., βάρος 5 τόννων και 4 μειωτήρες κραδασμών. Για να μειωθεί ο θόρυβος κατά τη διάρκεια λειτουργίας τους κατασκευάστηκαν τελικά με πέντε και όχι με τρία ''φτερά'' όπως προβλεπόταν. Αναμένεται να καλύψουν το 8% των ενεργειακών αναγκών του κτηρίου.

Άλλα βιοκλιματικά στοιχεία του κτηρίου είναι η αποκλειστική χρήση φυσικού αερίου και η τοποθέτηση υαλοπινάκων υψηλών προδιαγραφών.

To κτήριο όπως φαίνεται από το sky bar του ''gherkin'' bldg

Aπό τον σταθμό Elephant and Castle

Τοποθέτηση υαλοπινάκων

RIDDOR: Reporting of Injuries, Diseases and Dangerous Occurrences Regulations 1995

http:// www.infobuildenergia.it/stampa_notizia.php?id=1190
(last viewed at 19/5/2010)

The City Hall in London (1998-2002) by N. Foster

2010-04-30T06:23:00.001-07:00

Άποψη από τον Πύργο του Λονδίνου

Foster to Foster: Swiss Re HQ (1997-2004) a.k.a "Gherkin" uncensored. Seen from the City Hall.

Other views from the City Hall

Εκλογές στο Μπαγκλαντές

2010-04-12T06:05:00.000-07:00

Κόσμος διαμαρτύρεται γιατί δεν του επιτρέπουν να ψηφίσει. Στην Αισχύλου.

Rural Studio in Athens (ECOWEEK 2010)

2010-03-18T13:35:00.000-07:00

Hale County Animal Shelter, 2007
(http://cadc.auburn.edu/soa/rural-studio/Default.aspx)
(source: best-housedesign.blogspot.com last viewed on 18/3/2010)

In praise of Samuel ''Sambo'' Mokbee (1944-2001).
(http://en.wikipedia.org/wiki/Samuel_Mockbee)
Daniel Wicke is a worthy and over-enthusiastic preacher to his vision.

Kατεχόμενη Πόλη .2: τέσσερεις σκηνές

2010-03-17T07:06:00.001-07:00

Κάτοικοι Κέντρου

2010-03-05T06:35:00.001-08:00

Στη σύνταξη τευχών Πανελλήνιου Αρχιτεκτονικού Διαγωνισμού, τον ορισμό Κριτικής Επιτροπής και τον καθορισμό βραβείων, για το Ιστορικό Κέντρο της Αθήνας, προχωρά το ΤΕΕ, ύστερα από απόφαση της Διοικούσας Επιτροπής.

Ο διαγωνισμός αφορά τις περιοχές του Εμπορικού Τριγώνου (Σταδίου, Μητροπόλεως, Αθηνάς, Μοναστηράκι), όπως, επίσης, τις περιοχές Ακαδημία Πλάτωνος, Μεταξουργείο και Ψυρρή, οι οποίες περιλαμβάνονται στο Π.Δ. / 21-9-79 (ΦΕΚ 567/Δ/13-10-79) και αναφέρονται στο πρόγραμμα της ΕΑΧΑ ΑΕ.

Auditorium Parco della Musica Roma (Renzo Piano 2002)

2010-02-16T08:17:00.000-08:00

Poor architect's cat

2010-02-05T01:27:00.000-08:00

Η θέα ''έξω''.2

2010-01-16T02:58:00.001-08:00

All in the Mall: a Xmas visit

2009-12-21T01:59:00.001-08:00

''Η αποκατάστασή σου κάποτε θα είναι να είσαι ένα έργο μόνο''. Ο Λάμπρος Λιαρόπουλος για την Ακρόπολη στην ταινία του Το άλλο γράμμα (1976)

Η θέα ''έξω''.1

2009-12-09T09:47:00.001-08:00

Σχεδόν όμορφα φωτισμένα. Αν δεν μύριζαν τόσο...

Watching the parade

2009-12-07T10:46:00.000-08:00

H βίαιη ανοικοδόμηση

2009-12-04T06:56:00.000-08:00

Στην Β. Σοφίας

To τραίνο της μεγάλης χλιδής (*)

2009-10-31T11:05:00.000-07:00

Η αφετηρία για το τουριστικό τραινάκι μπρoστά από τη Βιβλιοθήκη του Αδριανού.

(*) txnx to Ilias για τον τίτλο

Κατεχόμενη πόλη 1

2009-09-30T10:58:00.000-07:00

Durga Puja

2009-09-25T04:05:00.000-07:00

Το πανηγύρι της -προστάτιδας- θεάς Durga (24-28/9) στου Ψυρρή, Αισχύλου 13.

In Hinduism, the Goddess Durga (दुर्गा, "the inaccessible" or "the invincible") or Maa Durga (Mother Durga) "one who can redeem in situations of utmost distress".

(from Wikipedia)

Vauxhall Cross Interchange, London (2004)

2009-09-06T12:35:00.000-07:00

Η προσθήκη στον κεντρικό σταθμό Vauxhall Cross κοντά στον σταθμό Victoria είναι έργο των Arup Associates. Μπροστά από το παλιό κτήριο τo νέο στέγαστρο ξετυλίγεται σαν μεταλλική κορδέλλα 120 μ. για να καταλήξει στο βόρειο άκρο της σε μια δραματική κορύφωση έντονης κλίσης. Το κύριο χαρακτηριστικό της κατασκευής είναι η ενσωμάτωση 168 φωτοβολταïκών πανέλων των 180 W που χρησιμοποιούν την κλίση για να καλύψουν το 30% των αναγκών φωτισμού διαμορφώνοντας ταυτόχρονα ένα ''πράσινο'' τοπόσημο.

Εξατομίκευση της έκφρασης και Πολυκατοικία

2009-07-27T11:38:00.000-07:00

Αριστερά:
Πολυκατοικία στην Κομοτηνή της οποίας ο κατασκευαστής πτώχευσε με αποτέλεσμα οι ιδιοκτήτες να τελειώσουν όπου μπορούσαν τα διαμερίσματά τους με δικά τους μέσα. Έργο σε εξέλιξη. (φωτο: καλοκαίρι 2009)

Δεξιά:
To συγκρότημα κατοικιών ‘Oklahoma’ (1994-97) στο Osdorp, Amsterdam, της αρχιτεκτονικής ομάδας ΜVRDV, περιλαμβάνει 100 διαμερίσματα για άτομα άνω των 55 ετών. (Παρουσίαση του έργου στο: greekarchitects.gr)
(φωτο: άνοιξη 2006)

Το Νέο Μουσείο της Ακρόπολης

2009-06-28T01:59:00.000-07:00

[...] βλέπω ένα μικρό σπασμένο κλουβί, πολύ μακρύ και χαμηλό, σαν εκείνα που πλέκουν με χόρτο τα παιδιά για να πιάσουν ακρίδες. Αναπαύεται στον αέρα και το τριγυρίζει το κενό. Τι; Η καρδιά μου αρχίζει να χτυπάει. Ετούτο το ξεκοιλιασμένο κλουβάκι...να είναι;...Μα βέβαια, αυτός είναι, ο Παρθενώνας! [...] Γιατί όλα αυτά τα τόσο ήρεμα πρόσωπα; Γιατί μένουν καθιστά; Γιατί δεν σηκώνονται, δεν βγάζουν κάποια κραυγή όμοια με το Θάλαττα των προγόνων τους;

Ξεχνούσα πως η Ακρόπολη δεν τους κάνει μεγαλύτερη εντύπωση από ό,τι σε μας ο πύργος του Άιφελ. Και σιωπηλός, γεμάτος ένταση, βλέπω [...] το κλουβί όπου οι Αθηναίοι κρατούσαν αιχμάλωτη την Αθηνά, ακρίδα του ελληνικού βράχου.

Ανοιχτό το κλουβί, φευγάτη η Αθηνά, κι εκεί πάνω -αυτή τη φορά τα κεφάλια σηκώνονται με περιέργεια- ένα αεροπλάνο (να' ναι ο Ερμής, ο θεός του εμπορίου;) πετάει πάνω από το κλουβί και χάνεται στον ουρανό.

Ο Παρθενώνας δεν φαίνεται πια. [...] Κατεβαίνω στην πλατεία Ομονοίας, μια πλατεία όλο φωνές, αυλακωμένη από τις γραμμές των τραμ, πολύχρωμη από τις διαφημίσεις.

Ζαν Κοκτώ, Αθήνα 31 Μαρτίου [1936]. Ακρόπολη. Το αίμα του Παρθενώνα (Από τις 'Σελίδες για την Ελλάδα του 20ου αιώνα. Κείμενα Γάλλων ταξιδιωτών', επιμ. Παν. Μουλάς-Βάσω Μέντζου, ΟΛΚΟΣ, Αθήνα 1995)

Μετά από σχεδόν 33 χρόνια αναμονής και αφού το όλο εγχείρημα για την κατασκευή του νέου μουσείου πέρασε από «σαράντα κύματα», επιτέλους στις 20 Ιουνίου του σωτηρίου έτους 2009 τελέσθηκαν τα θυρανοίξια στην θέση που είχε υποδείξει ο και «πολεοδόμος» αείμνηστος Κωνσταντίνος Καραμανλής ο πρεσβύτερος.

Με αυτή λοιπόν την ευτυχή κατάληξη επακόλουθο ήταν να εορτασθεί ανάλογα το γεγονός, διανθισμένο με το απαραίτητο κερασάκι που οι «νέες» λεγόμενες τεχνολογίες μπορούν πια να προσφέρουν και στην χώρα μας (μετά και την πανθομολογουμένως επιτυχημένη τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας το 2004). Ένα οργιώδες, λοιπόν, show κινουμένων σχεδίων εμπνευσμένων από τις απεικονίσεις των ερυθρόμορφων και μελανόμορφων αγγείων, όπου όλα τα είδη του πραγματικού και μυθικού ζωικού βασιλείου της καθ΄ ημάς αρχαιότητας, έτρεχαν πανικόβλητα και τρομαγμένα να κρυφτούν κάπου μακριά, καθότι οι κόρες και οι κούροι στροβιλίζονταν αενάως γύρω από τον άξονά τους!

Τέλος καλό, όλα καλά λοιπόν για τα πολύπαθα γλυπτά του υπέρτατου μνημείου της άμεσης δημοκρατίας (εκτός βέβαια από εκείνα της λεηλασίας του «dilettante» Thomas Bruce, 7ου Earl of Elgin, που αποτελούν το 60% του συνόλου). Οι επιζήσαντες της σύγχρονης νεοελληνικής πραγματικότητας βρίσκονται σε ένα νέο ελεγχόμενο περιβάλλον και επιδεικνύονται στους εμβρόντητους ημεδαπούς τε και αλλοδαπούς, λουσμένοι για πρώτη φορά, στο φυσικό αττικό φως. Αυτό βέβαια το αττικό φως που κατορθώνει και εισχωρεί μέχρι εκεί, αφού περάσει διαθλώμενο από το φαιοκίτρινο θερινό φωτοχημικό νέφος της αθηναϊκής μητρόπολης.

Επειδή όμως κάθε τέλος σημαίνει και μια καινούργια αρχή, πεδίο δόξης λαμπρό ανοίγεται, από εδώ και μπρος, όχι τόσο για την γνωστή και κατά κάποιο τρόπο «μίζερη» διεκδίκηση του υπόλοιπου 60% του γλυπτού διακόσμου του μνημείου -δώστα πίσω, όχι δεν στα δίνω, στα δανείζω (sic)-, όσο για την καθεαυτή σωτηρία του ίδιου του μνημείου στην θέση στην οποία βρίσκεται, δηλαδή πάνω στον Ιερό Βράχο.

Θα ήθελα εδώ να ανοίξω μια σύντομη παρένθεση: πιστεύω ότι κάθε εχέφρων πολίτης αυτού του τόπου δεν θα μπορούσε ποτέ να διανοηθεί και να υποθέσει ότι αφού χτίσαμε το μουσείο λίγο ως πολύ με τον κεντρικό πυρήνα του στις διαστάσεις του μνημείου, θα ήταν θεμιτό για την σωτηρία του να μεταφερθεί σταδιακά και το ίδιο το μνημείο σε ένα ελεγχόμενο περιβάλλον ώστε να αντικατασταθεί με ένα πανομοιότυπο εκμαγείο στην θέση του αυθεντικού.

Και σε αυτό το σημείο μπορούμε να μπούμε στην ουσία του προβλήματος, του οποίου η λύση μπορεί να μοιάζει ουτοπική αλλά τελικά είναι η μόνη λογική και ρεαλιστική λύση, αν θέλουμε να αναφερόμαστε ακόμα σε έναν ουμανιστικό πολιτισμό που είναι συνδεδεμένος άρρηκτα με την φυσική υπόσταση αυτού του πλανήτη (κάτι ήξεραν οι αρχαίοι και έβλεπαν νύμφες και θεότητες παντού).

Βασιζόμενοι στην δεύτερη αρχή της θεωρίας της αναστήλωσης, όπου "η αποκατάσταση (του μνημείου) πρέπει να στοχεύει στην επαναφορά της δυνητικής ενότητας του έργου τέχνης, στο σημείο που αυτό είναι δυνατόν, χωρίς την δημιουργία αισθητικού ή ιστορικού ψεύδους…", μπορούμε εύκολα να καταλήξουμε στο συμπέρασμα, ότι για την σωτηρία του μνημείου στην φυσική του θέση –προσβλέποντας στην επαναφορά και του γλυπτού διακόσμου του μνημείου στην αρχική του θέση και αποκαθιστώντας την ενότητα του έργου τέχνης σε μια μελλοντική εποχή-, πρέπει να αρχίσουμε να εργαζόμαστε από σήμερα, παίρνοντας κάποιες ρηξικέλευθες αποφάσεις που είναι συνυφασμένες με την ίδια την επιβίωση αυτής της πόλης και όλων των έμβιων όντων που ζουν σε αυτή.

Η βελτίωση της ατμόσφαιρας που όλοι μας καθημερινά αναπνέουμε σε αυτή την πόλη είναι το κλειδί για την βελτίωση της ποιότητας της ζωής μας αλλά και για την αναστολή της συνεχόμενης γυψοποίησης του πεντελικού μαρμάρου στο μνημείο.

Πολλοί τρόποι υπάρχουν για να επιτευχθεί αυτό. Πρώτιστα χρειάζεται η λεγόμενη «πολιτική βούληση» και παράλληλα η αλλαγή νοοτροπίας των πολιτών αυτής της μητρόπολης.

Κάποια μέτρα που έχουν επισημανθεί και στο παρελθόν θα μπορούσαν να είναι :

-ο δραστικός περιορισμός της κυκλοφορίας ρυπογόνων οχημάτων σε δεύτερο εσωτερικό δακτύλιο με κέντρο το μνημείο
-η μετατροπή, με την παροχή ισχυρών κινήτρων από το κράτος, όλων των κεντρικών θερμάνσεων των κτιρίων από καύση πετρελαίου σε καύση φυσικού αερίου σε μια πρώτη φάση με την προοπτική μαζικής χρήσης συστημάτων τηλεθέρμανσης, γεωθερμίας ή και άλλων εναλλακτικών πηγών ενέργειας
-η μετατροπή των ρυπογόνων βιομηχανιών, όσων απέμειναν στο λεκανοπέδιο, σε βιομηχανίες μηδενικής έκλυσης αερίων
-η αλλαγή των αεροδιαδρόμων, ώστε να επηρεάζουν κατά το ελάχιστο δυνατό την ποιότητα της ατμόσφαιρας στο λεκανοπέδιο

Ίσως για μερικούς τα συμπεράσματα που εξάγονται μπορεί να θεωρηθούν ανεδαφικά, ουτοπικά, κ.ο.κ., αλλά ας μην ξεχνάμε ότι αν δεν καταφέρουμε να πετύχουμε έστω και στο ελάχιστο τα παραπάνω, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για την παραμονή του αυθεντικού μνημείου στην αρχική του θέση, τότε τα ersatz του Παρθενώνα, του Ερεχθείου και των άλλων μνημείων της Ακρόπολης που θα αποκαλυφθούν μια μέρα σε αντίστοιχα με εκείνο της 20ης Ιουνίου, εγκαίνια θα αντιπροσωπεύει εκεί πάνω στον Ιερό Βράχο στην κυριολεξία την κατάπτωση, κοινώς ξεφτίλα, του σύγχρονου νεοελληνικού πολιτισμού του ωχαδερφισμού και του παντιοτρόπου βολέματος.

Από τα εγκαίνια

Στη διάρκεια της κατασκευής

Senso-Wall

2009-06-07T06:22:00.001-07:00

“The host will not enter the room until all the guests have seated themselves and quiet reigns with nothing else to break the silence save the note of the boiling water in the iron kettle. The kettle sings well, for pieces of iron are so arranged in the bottom as to produce a peculiar melody in which one may hear the echoes of a cataract muffled by clouds, of a distant sea breaking among the rocks, a rainstorm sweeping through a bamboo forest, or the soughing of pines on some faraway hill.”

Τhe Book of Tea, by Okakura Kakuzo (a.k.a. Tenshin), Kodansha International, Tokyo and New York 1989, p. 83 [first ed. 1906]

Δυο κατοικίες και μια μικρή βιοτεχνία ξύλου σε οικόπεδο που βρίσκεται σε έναν ελαιώνα στην Άνω Aλισσό Αχαΐας χρησιμοποιούν έναν διαπερατό τοίχο που βλέπει στον βορρά, σαν φίλτρο, σαν δέρμα.

Το στοιχείο του τοίχου ορίζει τον κύριο άξονα πρόσβασης στο μικρό συγκρότημα που συνιστούν. Μέσα από τα δυο ανοίγματα της εισόδου, τα μικρότερα “παράθυρα” και τις εσοχές, καδράρεται η θέα του μακρινού ορίζοντα των βουνών, σφυρίζει ο άνεμος με τη βροχή, τρέχουν οι σκιές της μέρας που γίνεται νύχτα. Στο πέρασμα του χρόνου ο τοίχος αλλάζει διαρκώς μαζί με και από τις ανάγκες αυτών που κατοικούν τα κελύφη πίσω του.

Τα αποτελέσματα αυτών των διαδράσεων μπορούν να καταγραφούν με σένσορες, να κοινοποιηθούν μέσω Internet και να τεκμηριώσουν τη “μικρο-ιστορία” του τόπου (loci) και των κατοίκων του.

ΑΝΑΛΥΣΗ

Σήμερα που ακόμα και τα ίδια τα όρια του αντικειμένου της είναι υπό αμφισβήτηση καθώς η “ρευστοποίηση” (1) όχι μόνο της αρχιτεκτονικής αλλά και των τεχνών / επιστημών γενικότερα προωθείται από το υπάρχον κοινωνικο - οικονομικό σύστημα, μια συζήτηση με επίκεντρο τα όρια και τη σημασία τους είναι περισσότερο επίκαιρη από ποτέ.

Αρχικά η τοποθέτηση του συγκροτήματος των δυο κατοικιών και της βιοτεχνίας ξύλου στο όριο οικισμού μιας περιοχής με χαρακτηριστικά ελαιώνα αποτέλεσε ένα πρώτο πρόβλημα όσον αφορά την παλιά σχέση ανάμεσα στην “τεχνητή” αρχιτεκτονική και το “φυσικό” τοπίο.Στο πλαίσιο αυτό εντείνεται συνεχώς ο προβληματισμός και η ανησυχία για την οικολογική μας επιβίωση και αναζητούνται διαρκώς νέοι τρόποι επικοινωνίας και αλληλεπίδρασης μεταξύ αρχιτεκτονικής και φυσικού περιβάλλοντος.

Η οργανική λύση που επιλέξαμε διέσπασε τους όγκους και συμμορφώθηκε με τις βασικές αρχές του παθητικού βιοκλιματικού σχεδιασμού με τη χρήση υαλοπετασμάτων μεγάλων ανοιγμάτων στον νότο και φεγγίτες εξαερισμού στις στέγες που έχουν σχεδιαστεί ώστε να διευκολύνουν τη ροή του ανέμου και φέρουν επικάλυψη αλουμινίου για μεγαλύτερη ανακλαστικότητα. Οι δοκοί στήριξής τους είναι από αντικολλητή ξυλεία.

Στον βορρά η όψη έκλεισε με μικρά ανοίγματα στα πλήρη του εμφανούς σκυροδέματος και χρησιμοποιήθηκε το στοιχείο του τοίχου σαν συνδετήριο μέσο διαμόρφωσης ενός πλατώματος που ενώνει στην στάθμη εισόδου συγκεντρώνοντας “κοινές” δραστηριότητες, αποτελώντας την ίδια στιγμή και το αρχιτεκτονικό “πρόσωπο” του συγκροτήματος. Στον όροφο οι κτηριακοί όγκοι συνδέθηκαν με μια “pasarella” που εδράζεται σε μεταλλικά υποστυλώματα και φιλοξενεί τους πιο ιδιωτικούς χώρους της μιας κατοικίας.

Επαναφέροντας τον αρχικό προβληματισμό σχετικά με τα όρια μεταξύ φυσικού και τεχνητού (οικισμός - ελαιώνας) στον σχεδιασμό του τοίχου (Senso-Wall) που σηματοδοτεί την είσοδό μας, εισάγουμε την έννοια του φίλτρου / δέρματος ενός νέου οργανισμού στο φυσικό του περιβάλλον. O τοίχος, σχεδιασμένος σαν μια φιλόξενη αγκαλιά υποβάλλει το οπτικό πεδίο του επισκέπτη σε μια séquence καθώς εκείνος πλησιάζει, μέχρι που “ανοίγει” σε περάσματα, επιτρέποντας την είσοδο αμαξητού δρόμου, για να “χωνευτεί” τέλος στο φυσικό έδαφος μεταλλασόμενος στα ακρότατα όρια του σε πάγκο και υπαίθρια καθιστικά.

Σε αυτή του την ανάγνωση κι ενώ δεν παύει να καταγράφεται / υποδηλώνεται μέσω της ισχυρής παρουσίας του σαν όριο, ο τοίχος γίνεται διαπερατός παραμένοντας συμπαγής, ώσπου αυτο-αναιρείται διατηρώντας πάντα την αμφισημία του.

Κι όπως το δέρμα ενός ζωντανού σώματος αναπνέει, ιδρώνει, γερνάει, έτσι κι ο τοίχος αντιμετωπίζοντας τον ορμητικό βορρά αλλάζει με τον χρόνο. Γύρω του το φυσικό περιβάλλον αλλάζει κι αυτό από εποχή σε εποχή.

Διαλέξαμε να τονίσουμε τον χαρακτήρα αυτής της αλλαγής αναπτύσσοντας το στοιχείο του τοίχου κοντά σε μια μικρή πηγή σε μια συστάδα από καλαμιές στο οικόπεδο. Το νερό της περνά στη νότια πλευρά του συγκροτήματος γεμίζοντας μια ρηχή επιφάνεια που αγκαλιάζει μέρος του καθιστικού της μιας κατοικίας.

Ιδανικά η αδιάκοπη τριβή των φυσικών φαινομένων πάνω στον τοίχο αντιστοιχεί στην ευελιξία με την οποία θα μπορούσε να αντιμετωπίζει το ίδιο το συγκρότημα τις αλλαγές του κτηριολογικού του προγράμματος.

Στο τωρινό σενάριο μια διευρυμένη οικογένεια (πενταμελής οικογένεια, παπούς, γιαγιά) απολαμβάνει την εμπειρία ενός τοίχου-παιχνιδιού που εξελίσσεται με τον καιρό σε ένα περίπλοκο και γοητευτικό οικοσύστημα.Τα ανοίγματά του προκαλούν, υποδέχονται, φιλοξενούν. Σφυρίζει ο αέρας, αυτοσχέδιες ή μη κατασκευές με τη βοήθειά του παράγουν τη δική τους μουσική, πουλιά βρίσκουν καταφύγιο, κάποιο αναρριχώμενο φυτό καλύπτει ένα κομμάτι του τοίχου φέρνοντας μαζί του χρώματα και / ή αρώματα, ίσως διακοσμείται από χαρούμενα graffiti και αντιμετωπίζεται σαν παιδική ευκαιρία αναρρίχησης.

Σε κάποιο άλλο σενάριο σένσορες εγκαταστημένοι στις υποδοχές του αντιδρούν καταγράφοντας στοιχεία “ζωτικής” σημασίας: θερμοκρασία, υγρασία, άνεμος, ακόμα και τους σεισμούς που γίνονται στην περιοχή. Ο τοίχος γίνεται ο ίδιος εργαστήριο παρατήρησης της φύσης.

Και επειδή δεν έχει νόημα η στείρα συσσώρευση δεδομένων χωρίς τη δυνατότητα της διάθεσής τους σε κοινή χρήση, ο τοίχος μέσω των νέων τεχνολογιών συνδέεται στο Internet και επικοινωνεί με άλλα φυσικά και ψηφιακά περιβάλλοντα.

Το Pachube (www.pachube.com/) είναι μια open-source εφαρμογή που καταγράφει και ανταλλάσει σε πραγματικό χρόνο στοιχεία ανάμεσα σε απομακρυσμένα κτίρια και συσκευές καθώς και άλλες εφαρμογές.Ανάμεσα στους στόχους όπως περιγράφονται στο website του είναι η διατήρηση ιστορικού αρχείου στοιχείων, η δημιουργία on-line γραφημάτων για χρήση σε web pages και η αυτόματη ενημέρωσή τους καθώς και η ανταπόκριση ψηφιακών “κόσμων” (όπως η Second Life) σε φυσικά / πραγματικά ερεθίσματα.

(1) “Ρευστή” Νεωτερικότητα είναι ο όρος που χρησιμοποιεί ο Zygmunt Bauman για να περιγράψει την κατάσταση του κόσμου σήμερα σε αντίθεση με την “Συμπαγή” Νεωτερικότητα που προηγήθηκε. Σύμφωνα με τον Bauman η αλλαγή αυτή έχει δημιουργήσει ένα πρωτόγνωρο σκηνικό για τις ατομικές επιδιώξεις αναγκάζοντας τις δυτικές κοινωνίες να αντιμετωπίσουν μια σειρά από προκλήσεις που δεν έχουν προηγούμενο.

(από το Contro la fine dell’ architettura, Vittorio Gregotti, G. Einaudi ed., Torino 2008)

Συμμετοχή στον διαγωνισμό "Walls", του Συλλόγου Αρχιτεκτόνων Νομού Αχαΐας, 2009.

Ομάδα παρουσίασης:
Στέλιος Μινωτάκης, αρχιτέκτονας
Φωτεινή Γεωργακοπούλου, αρχιτέκτονας
Στέλιος Γιαννουλάκης, ηλεκτρολόγος μηχ/κός/συνθέτης-σχεδιαστής ήχων

Roma, illuminata

2009-05-19T09:19:00.001-07:00

Το εσωτερικό της εκκλησίας του Αγίου Πέτρου

Via della Conciliazone

Η κεντρική πλατεία του Βατικανού. Στο βάθος η αποκατάσταση της στοάς του Bernini

Πανηγύρι στον San Felicce

Graffiti στον San Lorenzo

Architecture as Product

2009-04-30T14:20:00.000-07:00

C-1 House by Nicolas Gwenael, Curiosity. In Tokyo, completed in 2005. (http://www.curiosity.jp)

Postcard and pen from the Jewish Museum by Daniel Libeskind. In Berlin, built between 1992 and 1999

Πάσχα στη Λακωνία

2009-04-21T07:58:00.000-07:00

Στο Καστόρι

Στην Πελάνα

Η κεντρική πλατεία στην Σπάρτη

Sparta Inn

Η διπλή προσωπικότητα ενός νεοκλασικού στο Γύθειο

Έκθεση και βραβεία Αρχιτεκτονικής 2008 ή πουθενά τόπος για το 'νέο'

2009-04-15T02:01:00.000-07:00

(photo by Ilias)

(photo by Stelios M.)

(photo by Stelios M.)

Ξεφυλλίζοντας τον κυρίως b/w κατάλογο της έκθεσης μετά τα χτεσινά εγκαίνια, δε μπορώ παρά να κάνω κάποιες δυσσάρεστες σκέψεις. Αρχικά είναι η προσωπική απογοήτευση καθώς η spaced-out γραμματεία του ΕΙΑ παρά τα πυκνά τηλεφωνήματα και email κατάφερε να βάλει στη συμμετοχή μου τη λάθος φωτο...

Και μετά η συλλογικότερη και διαπιστωμένη πια μετά το πρώτο πέρασμα της έκθεσης, - ο Άρης Ζαμπίκος έκανε κάποια αναφορά στο γεγονός στη σύντομη ομιλία του για το τρίτο βραβείο- που αφορά τον υποβιβασμό του αρχιτεκτονικού έργου σε αποκλειστικά φωτογραφική φιέστα, -και μάλιστα τσιγγούνικη-, εντελώς έξω από κάθε context, concept και κτιριολογικό πρόγραμμα.

Tι συνέβη λοιπόν; πάνω στη θύελλα της οικονομικής κρίσης το downsizing επεκτάθηκε και στις αρχιτεκτονικές πινακίδες που τουλάχιστον επέτρεπαν στον συμμετέχοντα να παρουσιάσει με μεγαλύτερη αξιοπρέπεια τη δουλειά του; Δύσκολο να το φανταστεί αυτό κανείς για τον Μεγάλο Χορηγό...

Μήπως πάλι στο πλαίσιο προσέγγισης της αρχιτεκτονικής με το Μεγάλο Κοινό κρíθηκε απαραίτητος αυτός ο συγκεκριμένος τρόπος παρουσίασης που ταιριάζει γάντι στους εθισμένους των illustration περιοδικών και coffee table βιβλίων;

Για αρχιτεκτονικά σχέδια και κείμενα θα μιλάμε τώρα; Κι έτσι έμεινε το 50Χ50 να υποδέχεται 'από μια μέχρι τρεις' φωτο όπως μου είχαν τονίσει από τη γραμματεία, άσχετα που κάποιοι ανυπότακτοι στρίμωξαν σχέδια και κείμενα, με ατυχές αποτέλεσμα όπως ήταν αναμενόμενο. Τι να πρωτοπεί μια φωτο; Όσο κι αν είναι σε συντριπτικό ποσοστό τραβηγμένη από τους 3 καλύτερους του χώρου, πολύ συχνά μιλάει με τις λάθος 1000 λέξεις...

Και τώρα στην ουσία: είμαστε περήφανοι κατά τον κ. Καλογερά που το ελληνικό έργο μπορεί να σταθεί χωρίς να ντρέπεται (!!!) δίπλα σε σύγχρονα διεθνή. Μα αυτό συνέβη μόνο το Μεσοπόλεμο και τι σύμπτωση, ακόμα το κουφάρι του Μοντέρνου περιφέρουμε χωρίς να κάνουμε ούτε ένα βήμα πιο πέρα. Μετά από αυτό πως να διαφωνήσεις με την κα Αδάμη των αρχείων για λίγη ακόμη περισσότερη μελέτη του μεσοπολεμικού Μοντερνισμού; Φαίνεται ανεξάντλητο το θέμα....

Στο μεταξύ ο κόσμος καίγεται, μαζί και η μικρή μας άκρη. Μπαίνουν επιτακτικά θέματα περιβάλλοντος που έχουν να κάνουν με διατήρηση φυσικών πόρων, επανάχρηση, χωροθέτηση, και το κυριότερο, εξυγίανση και αναβάθμιση του αστικού ιστού που στην Αθήνα τουλάχιστον έχει αποσυντεθεί ως εκεί που δεν πάει άλλο. Κι αντί να ανησυχούμε που τίποτα από αυτά δε μπαίνει στο τραπέζι, αναλωνόμαστε σε στυλιστικές αντιγραφές, ιδιωτικά, και κοσμητικές αναπλάσεις με άρωμα 20αετίας και βάλε, δημόσια. F(oreign) O(ffice) A(rchitects) anyone?

Πάντως για να είμαι δίκαιη πρέπει να ομολογήσω πως το χάρηκα το βραβείο του γραφείου του Ζαμπίκου, και μόνο για το πάθος που χώρεσε τόσες καλές ιδέες σε ένα έργο μικρής κλίμακας και μέσων, πάθος και λαχτάρα που έλαμπαν με την απουσία τους από τα υπόλοιπα βραβεία.

Και τέλος για να ελαφρύνει λίγο ακόμα το κλίμα, επιφυλάσσομαι να δημοσιεύσω και φωτο της συμμετοχής 'διαμαρτυρίας' του τύπου από το Πικέρμι που ανακάλυψε με καθυστέρηση κοντά 30 ετών το (μετα)- Μετα-Μοντέρνο...

το νέο γραφείο στην Αισχύλου: η "θέα" έξω

2009-04-12T12:22:00.000-07:00

coming soon!

2009-03-31T00:31:00.000-07:00

xxx